Allemansvrienden

Nu denk je zeker dat ik het over honden ga hebben?
Dat ga ik ook, want daarover gaan mijn blogs, maar met “allemansvrienden” bedoel ik deze keer eens niet de honden, maar hun baasjes. Want volgens mij bestaat er geen socialer wezen dan een hondenbaasje (of vrouwtje; ik discrimineer niet). Ik zal eerlijk toegeven dat ik, voordat ik Joy had geen supersociaal wezen was, in die zin dat ik de mensen opzocht alleen maar om gezellig een praatje te kunnen maken. Ik was wel aardig en open, maar kon ook gerust een dagje geen zin hebben in mensen om me heen. Op een typische “baaldag” of een dag dat ik niet lekker in mijn vel zat vermeed ik liever mensen dan dat ik ze ging opzoeken, want ik zag er niet uit en bleef liever de hele dag veilig en wel achter de spreekwoordelijke geraniums zitten (of in mijn geval: de TV)

Sinds ik Joy heb, echter…je raadt het al: moet ik er regelmatig op uit. Weer of geen weer, baaldag of niet, zin of geen zin, ongeacht of mijn vel goed zit en truth be told: dat doet me goed! Niet alleen de beweging en frisse lucht doen me goed, maar ik ontmoet zulke leuke mensen! Het valt me op dat de meeste hondenbaasjes graag een praatje maken en daar nog de tijd voor nemen ook. Zelfs als ik het liefste een dagje onzichtbaar zou willen zijn kom ik tijdens het wandelen zulke hartelijke mensen tegen, dat ik me op slag beter voel. En het maakt niet uit hoe onappetijtelijk ik eruit zie (heb de vaste overtuiging dat ik er tijdens het uitlaten van de hond toch in ieder geval aanspreekbaar uit moet zien, maar dat wil niet altijd lukken), of ik mijn haar geborsteld heb of niet, of ik mijn uitlaat kleding aan heb, of mijn nette kloffie…mijn hond is mijn visitekaartje en altijd in voor contact…tot vermoeiends toe.

Ik vermoed dan ook dat het niet zozeer mijn aantrekkingskracht, charisma of charme is die me populair maken in de buurt, maar die van mijn hond. Mijn zwager zegt vaak “een glimlach schijnt overal” (of iets dergelijks), ik geloof in “wie goed doet, goed ontmoet” En omdat mijn hond altijd vrolijk is en haar liefde voor mensen en honden niet onder stoelen of banken steekt, doet ze met haar verschijning niet alleen mijn hartje verwarmen, maar dat van iedereen die niet immuun is voor haar charme (en dat zijn er veel). Gooi een andere hond in de mix en het schouwspel is compleet: zoiets schattigs lokt gewoon reacties uit. En wat een spiegelwaarde: zo sociaal als mijn hond is ten opzichte van andere honden, ongeacht leeftijd, ras, vachtkleur, omvang, bekend of onbekend….wat kan ik daar nog veel van leren. En wat kun je dan als trots baasje anders doen dan glimlachen en genieten om de grappen en grollen van JOUW hond; de beste ijsbreker ter wereld. En de beste toegang tot contact. Met een hond aan je zijde ontbreekt het je nooit aan een openingszin, die verschijnt meestal spontaan, of je wilt of niet! De ideale training in communicatie vaardigheden.

Hoewel ik nu niet echt een einzelgänger was, leg ik sinds Joy veel gemakkelijker en prettiger contact. Waar ik voorheen hondloos soms in gedachten verzonken met mijn hoofd naar beneden over straat liep, volledig uit contact met de wereld (volgens getuigen reageerde ik zelfs niet op toeteren of zwaaien) loop ik nu met mijn partner in crime met mijn hoofd rechtop en een grote glimlach op mijn gezicht, de wereld tegemoet. Mezelf als maatstaf nemend in het kader “verbeter de wereld, begin bij jezelf” ben ik geneigd te zeggen dat honden de wereld een beetje beter maken en het hebben van een hond een privilege is. Laat je hond dus je coach zijn in het contact met anderen en wandel de wereld tegemoet! 🙂

Herken je iets (van jezelf of van anderen) in deze blog of wil je iets anders kwijt? Dan ontvang ik graag je reactie!

Tot blogs!

Groetjes, Wanda & Joy

Laat wat van je horen

*