Joy’s diary 1: honden depressief?

Las mijn vrouwtje toch vanmorgen in de krant (op Internet) dat veel honden tegenwoordig tekenen van depressiviteit vertonen! Nou, ik heb nog nooit van dat hele woord gehoord en kan me in mijn jonge pup jaren absoluut niet voorstellen dat welke hond dan ook iets anders dan vol van levensvreugde zou zijn. Het leven is toch prachtig! Neem nu die sneeuw! De ene dag liep ik nog lekker met mijn vrouwtje over het groene gras (nou ja, groen 😉 , de andere dag was de wereld ineens wit geschilderd en lag er zomaar overal waar ik liep een heerlijk zacht wit dekentje over de grond. En als je erop loopt raak je een stuk van je poten kwijt: superleuk! En weer een totaal nieuwe smaak. Moet je mijn vrouwtje zien glimlachen als ik haar ondeugend aankijk met mijn snuit vol wit, vers uit de sneeuw. Volgens mij kan ik geen enkel kwaad doen, want wat ik ook probeer, ze blijft altijd lief voor me. Goed, ze moppert wel eens, maar dan geef ik haar een rare smoel of haal een of andere brutale streek uit en dan trekken die mondhoekjes vanzelf weer naar boven en krijg ik een knuffel. Doe ik trouwens erg graag: knuffelen. Vooral dat gekrab en gemasseer in mijn nek en mijn rug kan ik bijzonder waarderen en als ik dan neerval en mijn benen open, krijgt mijn buik ook een fijne aaibeurt. Ik mag dan pas 14 weken oud zijn en wereldvreemd zijn op deze planeet, maar mijn vrouwtje weet ik toch al goed te bespelen. Volgens mij heb ik het wel goed getroffen 😉

Ik kan me dan ook pas voorstellen dat een hond niet van het leven zou genieten als ‘ie te weinig aandacht krijgt, te weinig beweging en veel te weinig speeltijd. Ik kan me gelukkig prima zelf vermaken, maar als mijn vrouwtje mij alleen zou achterlaten in huis en geen aandacht aan mij zou besteden zou ik, denk ik ook heel ongelukkig worden. Spelen met het vrouwtje is toch wel vele malen leuker dan spelen alleen (hoewel ik me gelukkig mag prijzen met een ruime keuze aan speelgoed 🙂 En samen zijn met het vrouwtje, ook al lig ik alleen maar te slapen aan haar voeten geeft och wel een geruststellend gevoel. Nu moet ik toegeven dat ik helemaal niet graag alleen ben. Als het vrouwtje alleen maar naar boven gaat om iets te halen schiet ik al in de stress. Laatst sprong ik tegen de vensterbank aan om te kijken of het vrouwtje naar buiten was gelopen, komt de hemel naar beneden vallen (begreep van het vrouwtje achteraf dat het de gordijnroede was. Zij was NOT AMUSED!). Ik schrok me het apelazerus! Veel te gevaarlijk die vensterbank, de volgende keer denk ik wel tien keer na voordat ik me weer in zo’n levensgevaarlijke situatie begeef.

Maar goed, hiermee bewezen: ik ben ook geen heilige. En ik heb nog zoveeeeeel te leren. Gelukkig heeft mijn vrouwtje een engelengeduld en ik zeven levens (of is dat een kat?). Nou ja, liever maar niet achter komen 😉

Dag lieve krullenvrienden, tot de volgende keer! Ik ga zo lekker met het vrouwtje en haar vrouwtje en mijn mama naar het bos….in de sneeuw!!! Het leven is toch veel leuk om depressief te zijn? 🙂

 

 

Reacties

  1. Hoi Wanda,
    Wat heb je er weer een leuk verhaaltje van gemaakt!! Mijn Russische terrier pup is nu 15 weken, en het verhaal is zooo herkenbaar!! Ik zou willen dat ik er ook zo leuk over kon schrijven, maar helaas, dat is niet voor mij weggelegd!! dus…. lees ik jouw berichtjes maar en geniet er van hoe jij het onder woorden kan brengen!! Ga zo door!!! je maakt mensen blij!!!
    Groeten Nelleke , Leonberger Tjep, pupBucca, poes Pim. kater Gijs. en man Wim!! hi hi x

Laat wat van je horen

*