Wandelend interieur

Zo eens in de zoveel tijd gebeurt er iets dat je hele wereld op de kop zet, je met beide benen op de grond doet ploffen en je doet beseffen wat er nu echt belangrijk is in het leven. Dacht ik afgelopen weekend heel stiekempjes dat er zoveel mensen zijn die pech hebben of ongelukkige tijden meemaken, terwijl mijn leven de laatste tijd eigenlijk wel lekker doorkabbelt: gebeurt er ineens iets dat me mijn woorden laat inslikken. Afgelopen vrijdag was ik heerlijk een workshop aan het geven in een mooie, lichte ruimte die ik tijdelijk mocht uitproberen. Er stonden drie honden op tafel en twee dolden samen rond op de grond: mijn Joy (gastvrouw pur sang) en pup Snoepie, meegenomen door deelneemster Marja. De deur naar een klein afgesloten tuintje stond open, zodat de honden alle ruimte hadden om lekker te kunnen rennen en ravotten. Ik weet niet hoe het gebeurde, maar een half uur voor tijd hoorden we gerinkel, keken verschrikt om en ontdekten dat het onderste ruitje van de deur kapot was en dat het bloed van mijn Joy afdroop. In plaats van in paniek te raken, bleef ik onwaarschijnlijk kalm en met de hulp van deelneemster Valentine (die gelukkig een EHBO doos in de auto had liggen) heb ik Joy kunnen onderzoeken op haar verwondingen en de open wonden kunnen verbinden. Omdat de dierenartspraktijk pas om 19.00 uur open zou gaan, adviseerde de dierenarts mij telefonisch om de workshop af te maken en daarna naar hem toe te komen, dus half in chock hebben we de puntjes op de I gezet, half om half schoongemaakt en de boel verder de boel gelaten. Eenmaal bij de dierenarts bleken de verwondingen redelijk mee te vallen, maar met een grote jaap op haar ooglid, een paar mm boven haar oogbol drong het besef bij me door dat Joy haar oog had kunnen verliezen, blind had kunnen zijn of zelfs het leven had kunnen laten en dat we samen dus wel een enorme grote engel op onze schouders moeten hebben gehad. Volgend op dat besef  kwamen de zelfverwijt en het onbegrip: wat ging er in vredesnaam in me om dat ik die deur zo vertrouwend open liet staan? Hoe kwam het dat die deur ineens dicht ging of dicht was op het moment dat Joy naar binnen wilde rennen? Wat als het andermans hond was geweest? Was dit een les die ik moest leren om voortaan minder naïef te werk te kunnen gaan? En de verwijtende gedachten bleven maar rondspoken in mijn hoofd, samen met een totaal numb gevoel: ik voelde geen verdriet, geen angst, geen boosheid, geen honger, geen dorst….alleen maar leegte en het idee dat ik in een enge droom was beland.

De arme ziel loopt nu al twee dagen met een lampenkap op haar hoofd en is wat andere honden betreft de schrik van de buurt. Een rondje wandelen is omgeslagen van een theekransje met andere honden naar het uitgejouwd worden en boegeroep door andere honden, omdat ze er nu zo on-honds uitziet (hoe oppervlakkig, terwijl ik voorheen nog schreef over het “sociale, onbevooroordeelde” karakter van honden). Los in het bos is even afgeschaft, omdat ik veel te bang ben dat ze met haar geraus door de takken haar wond open haalt, of erger: een stok in haar oog krijgt. Zo loopt ze een beetje doelloos, met haar ziel onder haar arm in het huis rond en buiten sleept ze haar hoofd over de grond, niet wetende hoe ze met die stomme kap om moet gaan. Wat een ervaring voor een pup van 6 maanden! Ik hoop maar zo dat ze een trauma voor het leven heeft opgelopen voor glazen deuren!

Soms gebeuren er dingen in je leven die bedoeld zijn om jou pas op de plaats te laten maken. Als coach geloof ik daar heilig in. Ik zie dit ongeluk (en de dingen die zijn gebeurd als nasleep daarvan) als een teken om het rustiger aan te gaan doen. Vroeger naar bed, minder lang achter de laptop, minder tobben, vaker even niets en geen drukke weekenden meer na een drukke week of verplichtingen na het geven van een lange, vermoeiende workshopdag, want ik raak mezelf zo langzamerhand kwijt en ben dan blijkbaar veel minder alert. Die les is luid en duidelijk binnen gekomen. Beetje jammer dat mijn hondje de klappen ervan heeft opgelopen. Natuurlijk weet ik wel dat pups in hun onstuimig- en lompheid een gevaar kunnen vormen voor zichzelf en hun omgeving en dat het vele vallen en opstaan (in welke vorm dan ook) onderdeel uitmaakt van hun leer- en groeiproces. En dat je niet alles voor kunt zijn, maar ik vind dat je als baasje de verantwoordelijkheid hebt om een zo veilig mogelijke leer- en leefomgeving te scheppen voor je pup en misschien houdt dat in dat je te allen tijde moet anticiperen op gevaren die kunnen ontstaan, hoe veilig de omgeving er ook uitziet.
Klinkt alsof dat een les is die Joy en ik blijkbaar samen hebben moeten leren 😉

Heb jij ook iets meegemaakt met je hond, een les die je moest leren of spiegelt je hond jouw onvolkomenheden?
Of wil je reageren op bovenstaand verhaal? Dan hoor ik graag van je!

Tot blogs!

Groetjes Wanda & Joy

 

Reacties

  1. http://www.zogoflex.nl/ zijn kragen die veel aangenamer zijn dan die lampekappen ! , plus gelijk troumeel geven , bij de reformwinkel te krijgen of Arnica /of en resque Bach druppels , gaat ze het gelatener mee om , mag je best 3 mnd geven , en vit E voor de wond genezing. Wel doen helpt echt goed .
    Succes en geef haar een knuffel de stakker.<3

Laat wat van je horen

*